Her türlü düzen düşüncesinin baltalandığı, otomatizmle güdülenen Tuncay TOPCU'nun resimlerinde tutkuyla karışık lirik bir trajedi yaşanır. Bu yaşanan trajedinin mit'i olarak ağırlaşan renklerle logosferi bozan ve temsile mesafe getiren bir yaklaşım sergilenir. Hatta bilineni bilinmez kılma çabasıyla içsel bir dünyaya dair-yansımaya yenik düşmeyen yeni bir bilinen sentezin, ki, tam bu noktada Mark ROTHKO'nun vurgusuna başvurmak yerinde olacaktır. "Resimlerimi birer dram olarak düşünürüm (..) Ne olaylar ne de oyuncular önceden tahmin edilebilir. Bilinmeyen bir uzamda bilinmeyen bir serüven olarak başlarlar. Tamamdıkları anda bir tanıma ışıması olur, şimşek aydınlığında bir tanıma, işte o zaman resmin amaçlanan işlev ve niceliği ulaştığı sezilir. Başlangıçtaki fikirler ve planlar, birer çıkış kapısıdır sadece: Fikirlerin ve planların dünyasından çıkılmazı sağlayan kapılar."